هی روزگار چقدر تند می گذری !!!

به فکر ما هم باش ... بزار یه کم بجنبیم ...‌ بزار ببینیم کجای کاریم؟!!

‌یه کم خاطرات گذشته رو مرور کنیم ...

کاش برای چند لحظه دنیا را نگه دارند ...

نه در زمان حال ... کمی عقب تر از دلدادگی... کمی زودتر از دیر شدن ...

‌زمانی که خاطرات تلخ امروز هنوز در وجودم جان نگرفته بودند ...

سپردن خاطرات به گور فراموشی هرگز مرهم دردهای من نبوده است...

خاطراتی که اراده کرده ام فقط به عنوان لحظه های شیرین از دست رفته به یادشان آورم...

شاید بگویم فراموش می کنم اما چه چیز را فراموش می کنم؟؟؟

کسی را که جای خالیش هنوز دلم را تنگ می کند؟‍‍!!!

کسی که یادآوری نامش بغض مانده در گلویم را می تکاند؟!!!

گریستن برای دلتنگی های تلخ که بهانه نمی خواهد...

بر قلبم می نویسم نام کسی که روزگاری تنهایی دلم را می نوشت...

حرف هایم از عمق یک دل زخم خورده است...

بعضی حرفها بخاطر بازگو نشدن،‌ حسرتی همیشگی روی دل باقی می گذارند...

دلی که از عشق زخم بخورد هیچ گاه درمان نمی شود

مگر این که همان عشق مرحمش شود

دوری عشق های کوچک را از بین می برد

ولی به عشق های بزرگ عظمت می بخشد

مثل باد که کبریت را خاموش می کند

 ولی شعله های آتش زا را بزرگتر میکند

غربت را نبايد در شهری غریب

يا

در گم شدن لحظه های آشنا جستجو کرد

هر وقت عزيزت نگاهش را به ديگری تعارف کرد توغريبی

  ای خدا! ای تو که سرنوشت ما را می نویسی ...

  بار الها! تو بخشنده تر از آنی که ما بندگان گنهکار را از درگاهت برانی ...

  تو مهربانتر از آنی که بر ما بندگان نافرمانت خشم بگیری ...

  می دانم ... می دانم که بنده ای حقیر و کوچک بیش نیستم ...

  می دانم که عظمت وجود ترا درک نکرده ام ...

  خودم خوب می دانم که سراپا غرق در گناهم ...

  اما ...

  ترا قسم به قرآنی که فرستادی ...

  ترا قسم به قلب صاف و آینه محمد (ص) تقاضایم را بپذیر...

  مرا از این سردرگمی نجات بخش ...

  خدایا، خداوندا صدایم را بشنو، دستم را بگیر...

  عاقبت این دوری چیست؟

  مگر جز این است که باید با درد تنهایی ام هم آوا شوم

  می خواهم برای آخرین بار تو را ببینم

  تویی که روزی طالب نگاهت بودم و اینک خواهان هم کلامی با توام.

  عشق من فقط برای تو می نویسم تا چشمانت را به یاد آورم.

  خدایا این انتظار فرجامی دارد یا من اینجا در این تنهایی چشم از این دنیا خواهم بست؟

  آرزویم دیدار دوباره توست ... دیدار تو...

نمی دانم چرا هر چه تلاش می کنم قادر به قبول این حقیقت نیستم که:

ما وقتی زاده می شویم سرنوشت زندگی مان هم با ما آغاز می شود

هر چه با آن جنگ کنی سرانجام، بازنده این مسابقه تو هستی نه کس دیگر

سرنوشت ما از ازل بدین گونه نوشته شده

و قلمی که این داستان را می نویسد به هیچ وجه نه راضی به پاک کردن نوشته هایش است و نه راضی به تغییر این نوشته ها

اینقدر بدبختی به ما روا می دارد تا روزی که جوهر این قلم به پایان رسد

 و مهر باطل شد بر صفحه شناسنامه مان بخورد

تا شاید آن روز، روز رهایی ما باشد از همه سختی ها و رنج ها.

در آغوشم بگیر

       بگذار دوباره گرمای عشقت را احساس کنم

               دلم ... دلم ... دلم

                      برای آن شبی که پیش تو خوابیده بودم تنگ شده