ای خدا! ای تو که سرنوشت ما را می نویسی ...

  بار الها! تو بخشنده تر از آنی که ما بندگان گنهکار را از درگاهت برانی ...

  تو مهربانتر از آنی که بر ما بندگان نافرمانت خشم بگیری ...

  می دانم ... می دانم که بنده ای حقیر و کوچک بیش نیستم ...

  می دانم که عظمت وجود ترا درک نکرده ام ...

  خودم خوب می دانم که سراپا غرق در گناهم ...

  اما ...

  ترا قسم به قرآنی که فرستادی ...

  ترا قسم به قلب صاف و آینه محمد (ص) تقاضایم را بپذیر...

  مرا از این سردرگمی نجات بخش ...

  خدایا، خداوندا صدایم را بشنو، دستم را بگیر...

  عاقبت این دوری چیست؟

  مگر جز این است که باید با درد تنهایی ام هم آوا شوم

  می خواهم برای آخرین بار تو را ببینم

  تویی که روزی طالب نگاهت بودم و اینک خواهان هم کلامی با توام.

  عشق من فقط برای تو می نویسم تا چشمانت را به یاد آورم.

  خدایا این انتظار فرجامی دارد یا من اینجا در این تنهایی چشم از این دنیا خواهم بست؟

  آرزویم دیدار دوباره توست ... دیدار تو...

نمی دانم چرا هر چه تلاش می کنم قادر به قبول این حقیقت نیستم که:

ما وقتی زاده می شویم سرنوشت زندگی مان هم با ما آغاز می شود

هر چه با آن جنگ کنی سرانجام، بازنده این مسابقه تو هستی نه کس دیگر

سرنوشت ما از ازل بدین گونه نوشته شده

و قلمی که این داستان را می نویسد به هیچ وجه نه راضی به پاک کردن نوشته هایش است و نه راضی به تغییر این نوشته ها

اینقدر بدبختی به ما روا می دارد تا روزی که جوهر این قلم به پایان رسد

 و مهر باطل شد بر صفحه شناسنامه مان بخورد

تا شاید آن روز، روز رهایی ما باشد از همه سختی ها و رنج ها.